وبلژیون همسفر الهام چلبی

استاد این هفته سرکار خانم الهام کمک راهنمای خانواده

در جهان ما ؛تفکر قدرت مطلق حل نیست،توام با رفتن ورسیدن،آن را کامل می کند .

در سطر اول دستور جلسه می توانیم به نکته خوبی برسیم وآن هم این است که توام با رفتن و رسیدن  می توان تفکر را کامل کرد .

ما باید تفکرات درست خود را از قوه به فعل در آوریم تا ببینیم درست فکر کردیم و به آن تفکر درست دست پیدا کرده ایم یا نه پس باید رفت تا دید که در کدام مرحله قرار داریم و منشا آنها گفتار کردار و پندار انسان است که اگر این سه مولفه درست باشد و به آنها به درستی عمل کنیم نصف مسیر را رفتیم.

 ما در مسیر به 9 وسیله نیاز داریم تا با به کار گیری آنها ادامه مسیر را به درستی برویم

برای من این وسیله ها کاربردهای بسیار داشت زمانی که درکشان کردم و اجرا کردم معنی قوه به فعل را کاملا درک کردم .

با برگشت از ضد ارزشها که همان خود داری در اول کاراست  و فقط با گوش به صحبتهای راهنما می توانیم خود داری را در خودمان تقویت کنیم چون در اول مسیر نیک و بد کار را نمی دانیم.

و قناعت کردن یعنی با آنچه که در دست داریم بتوانیم سفر خود را ادامه دهیم ، در مسیر با آموزشها و مقداری رنج می توانیم به گنج بعد از سفر دست پیدا کنیم چون بارها شنیدیم از رنجها گنج ها بدست می آید و توجه کنیم که باید یاد بگیریم از کمترین امکانات بهترین استفاده  را بکنیم. چون چیزی که برای انسان می ماند، آن اندوخته آگاهی و تجربه هایی است که در مسیر بدست آورده است.

و با صبر و صبوری در سفر و آن هدف  که ساختارهای تفکر ماست ، با آموزش و دانایی که بدست می آوریم.و هدف ما که رهایی باشد را آبیاری می کنیم البته صبر در بی صبری نه، گاهی وقتها  ما زمانی را که سپری می کنیم فکر می کنیم صبوری است .ولی تحمل را با صبر اشتباه می کنیم .

رها کردن و توکل به خدا می شود: صبر، به همراه پارامتر زمان و در این حالت نیروی مافوق را وکیل خود می کنیم و فراموش نکنیم که همیشه او را صدا بزنیم .

و راضی باشیم به رضای او چون چیزی که ما را به هدف و فرمان عقل نزدیک می کند این تفکرات و عمل کردن به این تفکرات با ارزش است .و تسلیم در برابر نیروی مافوق که این امر و این مرحله سخت است، ولی خوب می دانیم که او هیچ وقت برای بندگان خود بد نمی خواهد و همیشه بهترین را برای ما خواسته ومی خواهد و اما اگر اینها را اجرا کنیم میتوانیم به فرمان عقل برسیم و خواسته های خود را  از قوه به فعل در آوریم واین مقام بالاتر ازمرحله رضاست، پس از مرتبه خدایی دست برداریم و به بندگی خود به بهترین شکل بپردازیم .

وآن کنیم که او می خواهد

راضیم به رضای او